First week at Massey

Ben inmiddels al bijna een week in Palmerston, dus tijd voor een update.
'If you ever do want to kill yourself, but lack the courage, I think a visit to Palmerston North will do the trick', aldus John Cleese, met als resultaat dat er nu een vuilstortplaats bestaat met de naam Cleese, mooie wraakactie. De stad zelf is inderdaad niet erg inspirerend; vierkant, plat en nieuwbouw.

Verder is het een gezellige chaos! Omdat Chris Rogers, mijn begeleider hier, niet heel vlot is met reageren op mails, ben ik maandagochtend maar gewoon langsgegaan. Ben daar gedropt, meteen voorgesteld aan de halve universiteit en toen werd me snel duidelijk waarom je Chris altijd twee keer moet mailen voor je antwoord krijgt. Hij doet dertig dingen tegelijk, is alles kwijt en vergeet halverwege zijn zoektocht wat hij ook alweer aan het zoeken is. Hij praat als Gordon Ramsey en is heel erg relaxed en enthousiast. Omdat hij geen idee meer had op welk onderzoek hij mij wilde zetten maar dat erg graag wilde verhullen, kreeg ik een blaadje voor m’n neus waarop steeds meer vierkantjes, strepen, pijlen, drie woorden en een veulen verschenen, waar hij voor de duidelijkheid wél maar even veulen onder schreef. Na een week is het me nog steeds niet helemaal duidelijk maar ik heb gisteren een poging gedaan tot tabellen maken in Excel. Heb dat iets te goed weten te vermijden de afgelopen zes jaar dus vond dat al een prestatie op zich, en heb nog 11 weken, no worries eh.

Stefan doet de komende zes weken practical weeks, steeds met een andere groep. Omdat hij vindt dat we in Utrecht te weinig praktijk leren tijdens de studie (en dat paarden alleen nuttig zijn als ze als voedsel dienen), werd ik de eerste middag al ontvoerd en heb ik meer gedaan dan gedurende vier jaar Utrecht; bloed geprikt, lokaal verdoofd en leverbiopten genomen, dat was wel een beetje eng maar ging goed! Ze vinden hier dat je tijdens je onderzoek zoveel mogelijk moet leren, dus je kunt gewoon andere dingen doen als je dat leuk vindt, als het in the end maar af komt. ’s Avonds naar Zumba geweest, het Chinese meisje ging mee en heeft het ternauwernood overleefd, ik vond het leuk! Verder nog een hele dag met de studenten mee geweest naar een boerderij in de buurt, hebben keizersnedes en autopsies gedaan en de grassprietjes (die nog niet echt willen groeien) geïnspecteerd.

Ik zit momenteel een beetje vast boven op de heuvel, want ik heb nog geen auto en fietsen lijkt me ook niet zo’n goed plan met die halve orkaan hier. Het skiën ging dus ook niet door, Stefan had geen zin om uren te rijden om het te zien regenen, dat kan in Palmerston ook héél goed. Zo maar eens op pad om laarzen te kopen. Centrale verwarming en dubbel glas hebben ze hier nog niet echt uitgevonden, dus zit regelmatig met twee fleecevesten en dubbele sokken in de kamer. De kinderen zijn aardig aan me gewend en zelfs de Chinees stopt af en toe niet meer met praten. Kleine Marcus kwam van de week bij me zitten toen ik even op Facebook zat te kijken, zag de foto van mij op de Preikestolen in Noorwegen, ging daar eens ernstig over nadenken en vroeg een half uur later met grote ogen: ‘Do you live on a rock?’ Hoe schattig.

Binnenkort kan ik hopelijk wat meer enerverende verhalen vertellen, deze week stond vooral in het tegen van mijn weg vinden op Massey, stiekem leukere dingen doen dan achter de computer zitten en seminars volgens, best veterinair verantwoord allemaal. Misschien kan ik morgen een auto kopen en anders volgende week ergens, dus dan kan ik ook zelfstandig deze heuvel verlaten en een beetje rondrijden (aan de verkeerde kant van de weg).

Voor foto’s moet je even rechtsboven op foto’s klikken trouwens!

Fijn weekend!

Nau mai haere ki Aotearoa!

Ofwel welkom in Nieuw Zeeland! Ik ben veilig aangekomen in het huis waar ik de komende drie maanden ga wonen.

De reis ging goed. Eerst ongeveer 10 uur vliegen naar Seoul, dat was ’s nachts dus ik heb wel wat kunnen slapen. Prima service, Koreaans eten wat je zelf moest mixen (de Koreaan naast me slaakte een gil toen ik ook m’n ondefinieerbare toetje erdoorheen wilde gooien, en vond dat ik ongeveer 10 keer meer hete pasta moest gebruiken), en een eigen tv-schermpje met films, muziek, series en spelletjes. Schattige Koreaanse stewardessen met stokjes in hun haar die zo zacht praatten dat al zouden ze Engels spreken je ze nog niet zou verstaan.. Voelde me wel een beetje de vreemde eend in de bijt, er zaten ALLEEN maar Koreanen in het vliegtuig, en ze keken allemaal Aziatische vechtfilms. Toen we geland waren draaiden ze Anouk…Vervolgenseen paar uur wachten en nog eens 11 uur vliegen. Om half 8 plaatselijke tijd (’s morgens dus) ben ik geland in Auckland. Wel gek om te landen in een land waar je nog nooit ook maar een klein beetje in de buurt bent geweest, terwijl je er wel een half jaar door gaat brengen. Ze zijn geloof ik erg bang voor geimporteerde dingen hier, moest drie keer bevestigen dat ik echt geen eten bij me had, en toen ging alle bagage nog door de scan op zoek naar appels en banaantjes. Heb per ongeluk wel een doosje Diele Pastilles gesmokkeld, hell yeah. Zelfs de onderkant van m'n schoenen is zorgvuldiggeïnspecteerd.

Ik mocht nog niet inchecken in het hostel,dus ben wat door de stad gaan lopen. De eerste indruk was een beetje mwah, veel tamelijk lelijke hoge kantoorgebouwen en schreeuwerige pubs en hostels. Echt wakker was ik niet, dus om half 10 ben ik in bed gekropen, waardoor ik om 4 uur weer up and running was. Mocht om 6 uur opstaan van mezelf, moest om 7 uur bij het station zijn.

Gisteren ben ik met de trein van Auckland naar Palmerston North gereden. Dat ging nogal traag, het had heel hard gestormd ’s nachts dus er lagen bomen op de rails. De trein vertrok een half uur te vroeg (moesten ze in Nederland eens proberen, zeker als er maar één trein per dag gaat), gelukkig wilde ik nog een ontbijtje scoren en was ik op tijd. In eerste instantie zouden we maar één station verder rijden en dan op de bus worden gezet, maar uiteindelijk konden we toch door. ‘Sit back and relax folks, we’re going all the way down to Wellington’, riep een enorme kiwi. Ik vond het allemaal wel prima, grote ramen, veel ruimte, lekkere stoelen en mooi uitzicht. En heel veel operational stops, maar pas na de dertigste keer begonnen mensen wat te zuchten. Ondanks de vertraging stopte de trein een half uur voor de lunchbreak in een National Park, maar het regende zo hard dat je geen hand voor ogen zag. Leuk ook dat ze dingen vertelden over wat je buiten zag (inclusief de gek die altijd met een vlaggetje naar de trein stond te zwaaien), ook al was er het grootste deel van de tijd dus helemaal niets te zien. Het weer slaat hier heel snel om, dus vaak was het even tien minuten strakblauw, mooie teletubbieheuvels met heeeel veeeel koeien en schapen.

Na 12 uur treinen kwam ik aan in Palmerston North, waar het zo mogelijk nog harder waaide, en het bleek dat het station totaal in the middle of nowhere was, dat er geen mensen werkten en er in de verste verte geen taxi’s of bussen reden. Voor ik me daar zorgen over kon maken hoorde ik m’n naam roepen, en dat bleek Stefan te zijn. Ik was van plan om nog een nacht in een hostel te slapen, en ze op zondag op te zoeken, maar het bleek dat Marie gewoon per ongeluk de verkeerde dag had genoemd in haar mailtje… Die arme Stefan had dus 2,5 uur op het station moeten wachten.

Het is een drukte van belang hier, maar het huis is dan ook enorm. Het staat boven op een heuvel met uitzicht over de stad, heb een grote kamer en als het mooi weer is, is er buiten genoeg te doen. Er lopen hier drie kinderen rond, Zoe van zeven, heel erg slim, Alana van vijf, schattig meisje met brilletje dat werkelijk aan één stuk door praat, ik denk dat het hard gaat met m’n Engels hier, en Marcus van drie, ook wel Mr. Tickles genoemd. Stefan is een echte kiwi dierenarts, behoorlijk lomp maar erg grappig en behulpzaam. Marie heeft me met open armen ontvangen, kreeg meteen eten en een wijntje. Het is dus ongehoord kutweer hier, het waaide vannacht zo hard dat ik me afvroeg of we niet met huis en al weg zouden waaien (de muren zijn min of meer van glas). Bleek het de ergste storm te zijn die ze ooit gehad hadden, toen het een vorige keer minder hard waaide zijn een paar ramen geklapt en een muur naar beneden gekomen. Maar goed, het dak zit er nog op. Marie geeft trouwens lessen op de sportschool, dus moet morgen mee naar de Zumba class… Misschien wel eens goed voor me.

Er wonen hier ook nog twee Chinezen die in Palmerston Engels aan het leren zijn, dat is best grappig. Het is een stelletje, het meisje is wel sociaal maar de (iets te dikke) jongen zit alleen maar in z’n kamer computerspelletjes te spelen. Ik heb nog nooit iemand zo geschrokken zien reageren toen hem werd gevraagd of hij meeging naar de sportschool. Zorgt wel voor wat hilariteit in huis. Het moet echt een enorme cultuurshock zijn voor hun, Stefan is niet de subtielste persoon op aarde en ze zijn al zo makkelijk te shockeren.

Ik weet nog niet zo goed wat ik komende week ga doen. Stefan werkt op Massey University, waar ik ook m’n onderzoek doe. Hij gaat met studenten op pad, farms bezoeken, dus ik denk dat ik m’n kans maar grijp en mee ga, hij zou het wel even met m’n begeleider regelen J. Die begeleider mailt meestal toch pas na een week terug dus dat komt wel goed. Volgend weekend gaan we naar Lake Taupo, skieen!

Zal kijken of ik wat foto’s kan uploaden!

Oja, m’n Nieuw Zeelandse nummer is +64226995797. Heb m’n Nederlandse telefoon thuis gelaten, dus als je die belt krijg je m’n vader aan de lijn ;).

Het adres is trouwens:

27 Wake Place
Aokautere
Palmerston North 4471
New Zealand

Mocht iemand opeens behoefte hebben om iets per post te versturen... :)

Nog twee dagen...

En dan begin ik aan een lange reis naar de andere kant van de wereld! Donderdagavond Nederlandse tijd kom ik aan in Auckland, waar ik na 24 uur vliegen en een nachtje overslaan een dag bij kan komen. Zaterdag doorkruis ik met de trein het hele Noordereiland, en dan hoop ik aan te kunnen schuiven bij Stefan en Marie, een Nieuw Zeelandse dierenarts en zijn vrouw (en kinderen, honden, katten, konijnen, cavia's en kippen). Daar zal ik drie maanden wonen, hopelijk veel zien van het Kiwileven en af en toe eens meelopen met Stefan. En natuurlijk onderzoek doen.

De titel van mijn onderzoek is 'The quantification of equine reproductive loss on stud farms', ofwel het in kaart brengen van de verliezen rondom de dracht, bevalling en eerste levensweken van veulens van volbloed renpaarden. In Nieuw Zeeland zijn veel races waar ook veel geld bij vergokt wordt, en de laatste jaren gaat het wat minder met de voortplanting, waardoor ze te weinig veulens in kunnen rijden. Het onderzoek loopt volgens mij al een paar jaar, en mijn taak is me nog niet echt duidelijk, maar als het goed is ben ongeveer 20 uur per week praktisch bezig (vragenlijsten afnemen, body condition score opmeten, bloedwaardes meten, wegen etc.), en zal ik de andere 20 uur SPSS onder de knie moeten krijgen. Ik ben benieuwd!

In de weekenden ga ik natuurlijk lekker tripjes maken, en na mijn onderzoek heb ik nog drie maanden de tijd om rond te reizen en te werken op boerderijen. Ik zal jullie hier en over de mail op de hoogte houden en af en toe wat foto's showen, een beetje jaloers mogen jullie wel worden ;).

Liefs!