Ofwel welkom in Nieuw Zeeland! Ik ben veilig aangekomen in het huis waar ik de komende drie maanden ga wonen.

De reis ging goed. Eerst ongeveer 10 uur vliegen naar Seoul, dat was ’s nachts dus ik heb wel wat kunnen slapen. Prima service, Koreaans eten wat je zelf moest mixen (de Koreaan naast me slaakte een gil toen ik ook m’n ondefinieerbare toetje erdoorheen wilde gooien, en vond dat ik ongeveer 10 keer meer hete pasta moest gebruiken), en een eigen tv-schermpje met films, muziek, series en spelletjes. Schattige Koreaanse stewardessen met stokjes in hun haar die zo zacht praatten dat al zouden ze Engels spreken je ze nog niet zou verstaan.. Voelde me wel een beetje de vreemde eend in de bijt, er zaten ALLEEN maar Koreanen in het vliegtuig, en ze keken allemaal Aziatische vechtfilms. Toen we geland waren draaiden ze Anouk…Vervolgenseen paar uur wachten en nog eens 11 uur vliegen. Om half 8 plaatselijke tijd (’s morgens dus) ben ik geland in Auckland. Wel gek om te landen in een land waar je nog nooit ook maar een klein beetje in de buurt bent geweest, terwijl je er wel een half jaar door gaat brengen. Ze zijn geloof ik erg bang voor geimporteerde dingen hier, moest drie keer bevestigen dat ik echt geen eten bij me had, en toen ging alle bagage nog door de scan op zoek naar appels en banaantjes. Heb per ongeluk wel een doosje Diele Pastilles gesmokkeld, hell yeah. Zelfs de onderkant van m'n schoenen is zorgvuldiggeïnspecteerd.

Ik mocht nog niet inchecken in het hostel,dus ben wat door de stad gaan lopen. De eerste indruk was een beetje mwah, veel tamelijk lelijke hoge kantoorgebouwen en schreeuwerige pubs en hostels. Echt wakker was ik niet, dus om half 10 ben ik in bed gekropen, waardoor ik om 4 uur weer up and running was. Mocht om 6 uur opstaan van mezelf, moest om 7 uur bij het station zijn.

Gisteren ben ik met de trein van Auckland naar Palmerston North gereden. Dat ging nogal traag, het had heel hard gestormd ’s nachts dus er lagen bomen op de rails. De trein vertrok een half uur te vroeg (moesten ze in Nederland eens proberen, zeker als er maar één trein per dag gaat), gelukkig wilde ik nog een ontbijtje scoren en was ik op tijd. In eerste instantie zouden we maar één station verder rijden en dan op de bus worden gezet, maar uiteindelijk konden we toch door. ‘Sit back and relax folks, we’re going all the way down to Wellington’, riep een enorme kiwi. Ik vond het allemaal wel prima, grote ramen, veel ruimte, lekkere stoelen en mooi uitzicht. En heel veel operational stops, maar pas na de dertigste keer begonnen mensen wat te zuchten. Ondanks de vertraging stopte de trein een half uur voor de lunchbreak in een National Park, maar het regende zo hard dat je geen hand voor ogen zag. Leuk ook dat ze dingen vertelden over wat je buiten zag (inclusief de gek die altijd met een vlaggetje naar de trein stond te zwaaien), ook al was er het grootste deel van de tijd dus helemaal niets te zien. Het weer slaat hier heel snel om, dus vaak was het even tien minuten strakblauw, mooie teletubbieheuvels met heeeel veeeel koeien en schapen.

Na 12 uur treinen kwam ik aan in Palmerston North, waar het zo mogelijk nog harder waaide, en het bleek dat het station totaal in the middle of nowhere was, dat er geen mensen werkten en er in de verste verte geen taxi’s of bussen reden. Voor ik me daar zorgen over kon maken hoorde ik m’n naam roepen, en dat bleek Stefan te zijn. Ik was van plan om nog een nacht in een hostel te slapen, en ze op zondag op te zoeken, maar het bleek dat Marie gewoon per ongeluk de verkeerde dag had genoemd in haar mailtje… Die arme Stefan had dus 2,5 uur op het station moeten wachten.

Het is een drukte van belang hier, maar het huis is dan ook enorm. Het staat boven op een heuvel met uitzicht over de stad, heb een grote kamer en als het mooi weer is, is er buiten genoeg te doen. Er lopen hier drie kinderen rond, Zoe van zeven, heel erg slim, Alana van vijf, schattig meisje met brilletje dat werkelijk aan één stuk door praat, ik denk dat het hard gaat met m’n Engels hier, en Marcus van drie, ook wel Mr. Tickles genoemd. Stefan is een echte kiwi dierenarts, behoorlijk lomp maar erg grappig en behulpzaam. Marie heeft me met open armen ontvangen, kreeg meteen eten en een wijntje. Het is dus ongehoord kutweer hier, het waaide vannacht zo hard dat ik me afvroeg of we niet met huis en al weg zouden waaien (de muren zijn min of meer van glas). Bleek het de ergste storm te zijn die ze ooit gehad hadden, toen het een vorige keer minder hard waaide zijn een paar ramen geklapt en een muur naar beneden gekomen. Maar goed, het dak zit er nog op. Marie geeft trouwens lessen op de sportschool, dus moet morgen mee naar de Zumba class… Misschien wel eens goed voor me.

Er wonen hier ook nog twee Chinezen die in Palmerston Engels aan het leren zijn, dat is best grappig. Het is een stelletje, het meisje is wel sociaal maar de (iets te dikke) jongen zit alleen maar in z’n kamer computerspelletjes te spelen. Ik heb nog nooit iemand zo geschrokken zien reageren toen hem werd gevraagd of hij meeging naar de sportschool. Zorgt wel voor wat hilariteit in huis. Het moet echt een enorme cultuurshock zijn voor hun, Stefan is niet de subtielste persoon op aarde en ze zijn al zo makkelijk te shockeren.

Ik weet nog niet zo goed wat ik komende week ga doen. Stefan werkt op Massey University, waar ik ook m’n onderzoek doe. Hij gaat met studenten op pad, farms bezoeken, dus ik denk dat ik m’n kans maar grijp en mee ga, hij zou het wel even met m’n begeleider regelen J. Die begeleider mailt meestal toch pas na een week terug dus dat komt wel goed. Volgend weekend gaan we naar Lake Taupo, skieen!

Zal kijken of ik wat foto’s kan uploaden!

Oja, m’n Nieuw Zeelandse nummer is +64226995797. Heb m’n Nederlandse telefoon thuis gelaten, dus als je die belt krijg je m’n vader aan de lijn ;).

Het adres is trouwens:

27 Wake Place
Aokautere
Palmerston North 4471
New Zealand

Mocht iemand opeens behoefte hebben om iets per post te versturen... :)