Ik ben in het bezit van mijn eerste eigen auto! Een witte Nissan Sentra uit 1990, bomvol nieuwe onderdelen dus als het goed is hoef ik komende zes maanden niet terug te vallen op de AA. De Automobile Association (equivalent van de ANWB), ik heb hier nog niet zoveel van Stefans zelfgebrouwen bier gedronken dat ik lid moet worden van die andere AA. Het is een automaat, dat zijn de meeste auto’s hier, en dat is wel even wennen, vooral in combinatie met het feit dat ze hier links rijden en de hele auto verkeerd om is. Voor elke bocht zet ik dus de ruitenwisser aan in plaats van de richtingaanwijzer, stamp met mijn linkervoet op de grond en doe ik een grabbel in de rechter deur. Maar wel heerlijk om die vrijheid te hebben, en het links rijden op zich is makkelijker dan ik dacht.

En, goed nieuws, het is lente! Van de ene op de andere dag is de wind gaan liggen en de zon verschenen, en als ‘ie schijnt dan schijnt ‘ie hier ook echt. Petje op en insmeren met minstens factor 30 dus. Gelukkig heb ik het genoegen overdag in een hok te mogen zitten, waar het trouwens wel steeds gezelliger en drukker wordt. Omdat ik niet zo’n zin heb om terug te komen met RSI en mijn begeleider Chris me volgens mij straal vergeten is, ben ik vooral bezig met leukere dingen. Chris vindt trouwens toch dat je in een absoluut recordtempo werkt wanneer je hem de helft van je gedane werk laat zien terwijl je ondertussen een rondje over de campus hebt gemaakt, een Oh Oh Cherso marathon hebt gehouden en minstens dertig keer Facebook hebt gecheckt. Ik maak goed gebruik van Stefans aanbod om mee te lopen en heb hier in twee weken al meer praktische ervaring opgedaan dan in vier jaar Utrecht. Hoogtepunt zijn de farm visits, dat is het echte New Zealand. Supermooie uitzichten, heel veel schapen en zelfgebakken scones. En duizend rammenballen om te palperen (pal-pe-ren (Frans, Latijn) (palpeerde, h. gepalpeerd) betasten; geneeskunde: zacht betasten of bevoelen). In Nederland wordt de ram gewoon over het hek gegooid om daar een paar weken zijn werk te doen, en verdwijnt daarna stilzwijgend in een broodje Doner. Hier hebben ze er wat meer, en doen ze er nog wel eens wat onderzoek aan.

Verder heb ik mijn eerste stapavond, eerste Kiwi barbecue en eerste wandeltocht meegemaakt. Het stappen was zeer interessant. Ik was al gewaarschuwd, maar eerst zien dan geloven. Hoe lomp iedereen er hier overdag ook bij loopt, ’s nachts stroomt de stad vol met meisjes die vergeten zijn een broek of rokje aan te trekken. Superkorte plastic coctailjurkjes of complete galajurken met bijpassende pumps met 12 cm hak zijn de dresscode. Daarbij zijn ze meestal ook nog minstens twee maten dikker dan ze zelf denken. Wel erg gelachen, en het bier smaakt goed. De volgende dag dus een barbecue, dat is echt traditie hier, iedereen neemt wat mee en trotseert zo lang mogelijk de kou. Zondag heb ik een wandeltocht gemaakt, de Manawatu Gorge Track door het bos. Heel mooi en niet te moeilijk om mee te beginnen. De trots van Palmerston North is trouwens het windmolenpark, ze vinden ze prachtig en uniek, terwijl ik ze eigenlijk vooral het uitzicht vind verpesten. Tijdens de wandeltocht waren er dan ook een aantal uitkijkpunten, allemaal gericht op de windmolens uit een andere hoek. Weergaloos.

Behalve de uitgaansmanieren zijn hier nog wel meer Engelse invloeden te vinden, zoals de pubquiz. En fanatiek ook! 14 teams deden mee en we waren niet eens laatste. Best pittige vragen, en ik denk dat we de vraag wat het beroep van de kabouter is een beetje verkeerd begrepen.

De Chinezen zijn trouwens weg. Dat waren ze zelf al van plan, maar na het verspreiden van wat onwaarheden over Stefan en Marie duurde het welgeteld een half uur voor ze vertrokken waren. Ze wilden graag hun lunch (rijst) klaargemaakt hebben en precies op tijd van school worden gehaald. Even for the record, ze waren 25. Dat in combinatie met te langzaam internet en de vraag of ze een weekendje meegingen naar Taupo was de druppel. Ik vind het niet erg, sociaal waren ze toch niet en elke morgen wakker worden van een 10 minuten durende ochtendrochelceremonie vond ik niet zo prettig.

Dit weekend maar even de stad in, misschien weer naar een barbecue, stappen en een stukje rijden en het strand bekijken. Ben benieuwd hoe het in Nederland gaat! Nieuwe foto’s staan onder het kopje foto’s!