Tussen de worstelingen met statistiekprogramma’s door maar weer even een berichtje vanaf de andere kant van de wereld, want er is weer genoeg gebeurd. Hoe is het intussen in Nederland? Begint de herfst al te komen? Blijf vooral berichtjes achterlaten hier want dat vind ik leuk J!
Het onderzoek gaat redelijk vlot, omdat ik eigenlijk alleen maar bestaande data hoef te verwerken en niet hoef te wachten op nieuwe data van stoeterijen, slachthuizen of boeren. Probleem is wel dat statistiek niet mijn favoriete vak was en er op internet alleen informatie voor supergevorderden lijkt te zijn. Dat plus het feit dat m’n begeleider met de dag chaotischer lijkt te worden, houdt me dus goed bezig hier. Heel spannend is het niet, maar ik heb nu wel genoeg tijd om anderen te helpen met hun onderzoek (alleen de leuke dingen natuurlijk), en met Stefan mee te lopen.

Vorig weekend was weer een weekendje Palmerston, het weer zat voor de verandering niet echt mee. De Maori (oorspronkelijke bewoners) noemen NZ niet voor nietsAotearoa, wat vertaald kan worden als ‘Het land van de lange witte wolk’. Behalve uitgaan en een zoektocht naar muziek in de auto was het niet noemenswaardig. Want hoewel mijn auto jonger is dan ikzelf, zit er alleen maar een AM-radio in, niet eens een casettedesk. Na tien keer uitgelachen te zijn (de verkopers kwamen niet verder dan muahahahaha maybe it’s time to give your car an upgrade), heb ik maar kleine boxjes gekocht om gewoon op het dashboard te zetten. Deze verkoper vond het gelukkig ‘wow yeah that’s awesome, sweet as yeah awesome mate bro, cheers mate ay, choice ay’, zoals het een echte Kiwi betaamt. Gelukkig maar. Zaterdag mezelf in rokje en hakken gehesen en met windkracht 10 de berg afgescheurd op m’n mountainbike en ongelofelijk charmante fietshelm (dat is hier verplicht). Moet een vermakelijk gezicht zijn geweest. Het uitgaan is nog steeds vooral verbazingwekkend lomp, iedereen loopt gewoon in een rechte lijn op hun doel af en de mannen hebben over het algemeen een enorme plaat voor hun kop. Levert wel amusante momenten op.

Woensdag de mensen bij de pubquiz hard laten schrikken door opeens zevende te worden, wel mede dankzij een hyperintelligente Fransoos die los ging op de wiskundeopgaven. Donderdag hebben we een kijkje genomen op een soort Nieuw Zeelandse Vet-inn (voor de outsiders, Vet-inns zijn diergeneeskundefeesten in de fietsenkelder van de faculteit). Het thema was Halloween dus iedereen was goed verkleed. Ik denk dat veterinairen stiekem overal ter wereld een beetje hetzelfde zijn.

Afgelopen weekend ben ik eindelijk Palmerston North uitgekomen, daar was ik wel aan toe want de tijd vliegt. Op kosten van de universiteit zijn we met 6 meiden in een busje geklommen om in Taupo enquêtes af te nemen en paarden te wegen op een eventing championship voor het onderzoek van één van ons. Vrijdagmiddag rond 16.00 uur kwamen we aan, omdat bijna alle deelnemers er al waren en de wedstrijden pas zaterdag zouden beginnen, hebben we bijna alle enquêtes er vrijdag al doorheen gewerkt. Zaterdag om 12.00 uur kon het weekend dus beginnen, met accommodatie en diesel betaald door Massey!

Taupo is dé plek om parachute te springen. En welgeteld een half uur nadat ik geroepen had dat ik alleen ging als het helder was, dat leek me wel een veilige uitroep omdat het compleet bewolkt was, waren alle wolken verdwenen. Zo vond ik mezelf nog geen uur later in de hangar van een skydive centre, met toch wel een beetje knikkende knietjes. Pakkie aan, een lesje ‘hoe spring ik uit een vliegtuig zonder dood te gaan’ van nog geen drie minuten en daar gingen we. Natuurlijk zat ik pal voor de ingang en zou ik er dus als eerste uit moeten, goed vastgeketend aan de instructeur gelukkig. Eigenlijk was het zo bizar dat het niet eens heel eng was. Ik bedoel, je zit achterstevoren op de grond in een vliegtuigje met een kerel op je rug en een vliegenierspetje op. Je vliegt naar vier kilometer hoogte en dan besluit de kerel op je rug dat hij zin heeft om uit het vliegtuig te springen. Dat valt toch niet te rationaliseren. De vrije val duurde 30 seconden en ik geloof dat ik mezelf vooral afvroeg of ik het nou leuk vond of niet, maar daar kwam ik niet zo goed uit, ik denk ik wel. Toen de parachute open ging voelde het als de normaalste zaak van de wereld, helemaal toen de kerel saaie vragen over m’n onderzoek ging stellen, je kunt dus gewoon een gesprekje voeren. Het is trouwens een goed idee als je gestressed bent, want daarna waren we allemaal volkomen ontspannen.

Omhetontspannen gevoelnog wat te versterken wilden we een bezoekje brengen aan een hotpool, heet water in een inham van de rivier. Het was een beetje druk in het badje, dus dat hebben we uitgesteld tot de volgende ochtend. Heel grappig, midden in de ijskoude rivier is een stukje heet water, compleet met hete waterval als douche. Ik denk dat het rond de 45 graden was, dus ook al is het buiten koud is het daar prima toeven. Het is helemaal natuurlijk, door geothermische activiteit. Verder nog de Huka Falls gezien waar twee olympische zwembaden per minuut vanaf schijnen te komen, en naar een thermisch gebied geweest. Heel maf, overal kwam stoom uit de grond en er waren gezellig bloppende modderpoelen. Uiteraard hebben we ook het nachtleven verkend, volgens mij zijn ze in Taupo nog gekker dan in Palmy.
Na drie dagen had ik het gevoel een week te zijn weggeweest. Komend weekend is Labour weekend, dus dan staat het volgende tripje al op het programma! Ditmaal naar New Plymouth en Kapiti Island, een eiland waar ze jaren geleden alle knaagdieren hebben uitgeroeid, zodat er allerlei bijzondere inheemse loopvogels leven.
Nieuwe foto’s staan er ook weer op!

Liefs!