Dat zijn de eerste vier woorden die je hier hoort als je iemand tegenkomt. Volgens mij is het heel boers om ergens binnen te komen banjeren met een simpel hi. En in tegenstelling tot wat je zou verwachten willen veel mensen een serieus antwoord, en wordt je gevraagd wat je gedaan hebt die dag en wat je ervan vond. Zomaar bij de kassa van de supermarkt. Even wennen, maar altijd reden tot een gesprekje en dat is natuurlijk alleen maar leuk en makkelijk!

Well, i’m fine! Af en toe weet ik een helder momentje bij Chris te pakken te krijgen, ik voer hem koffie tegenwoordig, dat lijkt te helpen. Hij is nog steeds behoorlijk opgewonden over de uitkomsten van mijn onderzoek, dus dat is positief! Hij wil er alleen wel meteen tien andere onderzoeken en zijpaden (hij is dol op zijpaden) bijhalen, terwijl ik net had bedacht dat ik 10 weken hier wel lang genoeg vind en eind november de hort op wil. Even doorwerken dus komende 4,5 week en anders braaf de twaalf weken volmaken.

Maar goed, stiekem ben ik hier natuurlijk niet om in een hok te zitten, dus afgelopen vrijdag heb ik Ruth, Marieke en Vera (drie andere diergeneeskundestudenten die ook de tropische temperaturen van dit hok doorstaan) in mijn auto geladen, op weg naar New Plymouth! Ongeveer 3,5 uur rijden door opnieuw een prachtig landschap, met als hoogtepunt de Mt. Taranaki, letterlijk en figuurlijk. Daar zit nog wel een mooi verhaal achter, voor de liefhebbers:

Volgens een oude Maori legende leefde Taranaki eeuwenlang in het midden van het Noordereiland bij de andere vulkanen, Tongariro, Ngauruhoe en Ruapehu. Vlakbij hen stond de prachtige vulkaan Pihanga en alle bergen waren verliefd op haar. Taranaki besloot het erop te wagen en zette de eerste stap, tot ongenoegen van Tongariro. Dit leidde tot een gevecht tussen Taranaki en Tongariro welke de aarde deed schudden, en Tongariro won de liefde van Pihanga. Taranaki kon dit niet verkroppen en wandelde boos en jaloers de zonsondergang tegemoet, een diepe kloof en een rivier van tranen achterlatend, The Whanganui River. Mt. Taranaki leeft nog steeds in isolatie aan de kust en hult zijn gezicht in wolken van tranen, huilend om zijn verloren liefde. Tongariro wil nog wel eens uitbarsten, als waarschuwing voor Taranaki. Sommige Maori vermeden het gebied tussen deze vulkanen, omdat gedacht werd dat Taranaki wraak wilde nemen en terug zou lopen, wat voor een heftige aardbeving zou zorgen.

Einde intermezzo. Onderweg in het plaatsje Bulls zijn we even langs een Nederlandse winkel geweest, vol met ouwe meuk en eten. Zéér goed smakende pepernoten ingeslagen! In New Plymouth hebben we een stukje van de coastwalk gelopen, lekker om de zee te zien! De volgende dag een fijne wandeling gemaakt en 's avonds hebben we de is-het-je-riem-of-is-het-je-rokje-cultuur genegeerd en zijn lekker midden in de club in spijkerbroek bij de openhaard gaan zitten. Kan allemaal hier. Zondag hebben we een bezoekje gebracht aan het Pukekura Park, een heel mooi groot park midden in de stad, en toen terug naar Palmy en op tijd naar bed!

De volgende morgen vroeg, vroeg opgestaan, de rest weer opgepikt en richting zuiden gereden. We gingen naar Kapiti Island, een eiland waar ze alle roof- en knaagdieren vanaf gegooid hebben, zodat de vogels in leven blijven. Voor we de boot opgingen moest je hele tas dus leeg om te kijken of er geen muizen of knaagdieren inzitten (ik dacht nog ‘s morgens, zal ik m’n muis meenemen). Gewapend met verrekijker zijn we naar de top geklommen, vakkundig naar boven turend, maar de meeste vogels deden een spelletje ik hoor je wel maar ik zie je niet. Toch wel wat mooie exemplaren gezien, en de Kaka en de Weka (nee Robert, geen kiwi) wilden graag een hapje meepikken met de lunch, dus die hebben we goed kunnen bestuderen! Meneer Weka rende zo het bos in met de zak worstenbroodjes van een medewandelaar.

Thuis gaat het nog steeds goed, ik volg braaf twee keer per week de Zumbalessen en heb gisteren nog een lesje sterrenkunde van Stefan gehad. Gelukkig had ik vlak daarvoor bij een overigens erg mooie vuurwerkshow in Feilding (leuk om eens compleet nuchter vuurwerk te zien), mensen te weten te imponeren met mijn astrologische kennis letterlijk uit Sesamstraat en Melkweg. Voor de familie Van Leeuwen: inclusief de reactie ‘dus eigenlijk is elke ster een zon!’ Wel heel gaaf om door een telescoop Jupiter te zien met vier manen er omheen.
Dit was het weer, nieuwe foto’s staan er ook weer op!