Allereerst bedankt voor alle berichtjes, vind ik erg leuk

! Als ik af en toe stiekem wat Nederlandse media in de gaten hou (luistert allen naar Stenders Late Vermaak vrijdag van 22.00 tot 01.00 op 3fm met mijn lieftallige broertje Freek, en naar KxRadio op www.kxradio.nl zaterdag van 18.00-19.00 voor het Freekend) hoor ik de horrorverhalen over windkracht 10 en verzopen kindjes met lampionnetjes en andere ellende. Succes daarmee. Want hoewel je hier altijd je bikini, fleecevest, zonnebrand, regenjas, extra-korte-broek en dikke sokken mee moet nemen (vier seizoenen in een dag), is het toch goed uit te houden! En ben ik gezwicht voor de afritsbroek, hij is best mooi hoor, echt.

Afgelopen weken stonden in het teken van een verslag schrijven... Ik heb nog nooit in m'n leven dagelijks acht uur aan een verslag gewerkt en heb het van schrik al bijna af! Maandag 29 november mijn presentatie en dan ben ik klaar om me in het echte avontuur te storten. Nog één weekje genieten dus van ons Klein-Utrecht op de derde verdieping van de Vet Tower, met op de achtergrond het geluid van de Lachende Man, onze buurman die ons begeleidt met een bulderend lachsalvo de hele dag door. Of ik het ga missen weet ik niet, want ik kan me inmiddels wel vinden in John Cleese' beschrijving van Palmerston North.

Vorige week zijn we met 11 (!) Nederlandse meiden naar Wellington vertrokken. Wellington is vergeleken met Palmy echt een wereldstad, er zijn mensen op straat, er zijn zelfs terrasjes en het is best sfeervol. Gauw op een terrasje neergeploft dus voor de eerst echte koffie sinds twee maanden, toch beter dan de instantkoffie die ik thuis en op Massey naar binnen moet werken... Vervolgens naar het Te Papa museum geweest, een groot gratis museum over heel Nieuw Zeeland, erg interessant! Vooral de animaties over de breuklijn die hier dwars onderdoor loop, top locatie dit, vandaar de 15000 (waarvan 150 voelbare) aardbevingen elk jaar. 's Avonds goed het nachtleven verkend en allemaal weer veilig thuisgekomen. Na een degelijk ontbijt (dat is ook nog wat trouwens, het brood dat ze hier verkopen is een soort veredeld witbrood, slappe hap wat je moet toasten wil het nog ergens naar smaken, en dan wel minstens zes anders heb je na een half uur weer honger) maar goed, ontbijt dus met eieren en spek, zijn we met de helft van de groep naar de Red Rocks Coastal Walk gereden. Welgeteld 50 meter gelopen en toen plofte de eerste neer op het warme zand, verder zijn we niet gekomen. Wie zegt dat je drie uur moet lopen om een zeeleeuwen kolonie te zien?

Vrijdag was toch wel een klein hoogtepunt van m'n reis tot nu toe, ik heb de Tongariro Crossing gelopen! Een wandeling van 19.4 kilometer over en langs vulkanen, samen met Monique en Marrit, twee veterinairen uit Utrecht. Ik heb nog nooit zo'n indrukwekkend landschap gezien en hoop dat de foto's een beetje representatief zijn. In het echt is het altijd beter. Je moest er wel iets voor over hebben, om 7 uur 's morgens vertrok de shuttle uit het hostel en het was een flinke klim. Het uitzicht werd steeds beter, rode kraters van nog actieve vulkanen, stoom uit de grond, sneeuw, knalblauwe meren en Mt. Doom (voor de Lord of the Rings kijkers) altijd op de achtergrond.

Voldaan kwamen we een keurige 7 uur later aan op de andere parkeerplaats, waar we onszelf 2.5 uur hebben vermaakt omdat we om onverklaarbare reden de eerste bus niet gezien hadden.
Na een verfrissend bezoekje aan de spa zijn Marrit en ik wat gaan eten in de plaatselijke pub, waar we Kevin uit Texas tegenkwamen. Die stond met z'n tentje in de tuin van de overburen van ons hostel, en zo vonden we onszelf even later met een biertje in een garage tussen de locals, voornamelijk Maori's.
De verhoudingen tussen de Maori's en Pakeha (de blanke ‘kiwi's', van oorsprong Europeanen), ligt nog steeds een beetje gevoelig. De hele geschiedenis zal ik gaandeweg mijn reis proberen te vertellen als ik er wat meer mee in aanraking kom, anders wordt het denk ik een beetje een saai verhaal. Wat me tot nu toe vooral is opgevallen is de gangbare mening van de Kiwi's over de Maori's, ze zouden lui, agressief, alcoholistisch en niet te vertrouwen zijn. Ik moet eerlijk bekennen dat ze best een beetje intimiderend overkomen, de mannen zijn vaak grote brede kerels met veel tatoeages en een matje in hun haar. Aan de andere kant leunt het halve toerisme hier op die cultuur en deed het me allemaal iets te veel aan Geert Wilders denken... Gelukkig maar, want we hebben echt een hele leuke avond gehad! Best wat geleerd en gewoon lekker muziek geluisterd en gekletst. De tatoeages staan bijvoorbeeld onder andere voor figuren voor familieleden, rivieren en bergen (elke Maori tribe, of stam, heeft een eigen berg en rivier) en belangrijke waarden. Zij vonden de kiwi's best oké en we hebben een hele lijst met tips gekregen. Ze waren ontzettend gastvrij, dat zijn wij echt niet gewend en maakte dat wij ons weer een beetje ongemakkelijk voelden, want waarom zouden ze zo aardig doen als ze niets van ons wilden? Uiteindelijk was er dus helemaal niets aan de hand. Echt leuk om zo spontaan mee te maken.

Dat was het weer, tot de volgende keer, en doe Sinterklaas de groetjes van me want die mis ik wel een beetje

!

Liefs!

P.s. Meer foto's onder het kopje foto's!