G’day!

Tijd voor de volgende aflevering van Hoe Laura door Nieuw Zeeland Scheurt. Dit keer met wat cultureel verantwoorde achtergrondinformatie, cursief gedrukt, dus makkelijk over te slaan voor de Wilders aanhangers onder jullie.

Na de Coromandel ben ik zo snel als legaal mogelijk is door Auckland gereden (daar kun je letterlijk niet omheen, is even breed als het stukje land waar het op ligt), blij dat ik wél gewend ben aan driebaans snelweg rijden, in tegenstelling tot alle randdebielen om me heen. Doel was Paihia in de Bay of Islands, maar omdat het best een flinke rit was en ik toch alle tijd heb, heb ik eerst een nachtje in Whangarei doorgebracht. Het hostel was als een hotel, heel mooi, maar ook heel rustig, op wat maffe Aziaten na. Naast het hostel lagen een paar glow worm caves (glow worms zijn gloeiwormen, maar dat klinkt zo suf). Het fijne weet ik er niet van, maar ze geven fel groengeel licht als ze honger hebben, en als ze na 9 maanden eindelijk een vliegje worden, paren ze een dag, leggen eieren en gaan dood. Volgens de hostelmensen kon ik best in m’n eentje naar binnen, maar toen ik even later met hele grote waterschoenen en een fietslamp op m’n hoofd een donkere grot in aan het klimmen was, dacht ik wel even van Laura waar denk je dat je mee bezig bent… Eenmaal binnen was het heel gaaf, allemaal kleine lichtjes!
De volgende dag, na een paar uurtjes bruin worden op een prachtig privé strandje, op naar Paihia, een echt toeristendorp maar ik vond het heerlijk! Prachtige kust, prachtig weer en eindelijk een beetje drukte in de backpackers. Heb een paar dagen rondgehangen met een ietwat wazige Ierse metselaar, een nog veel raardere Duitser, een Fransman die op Bora Bora woont en een werkelijk enorme Zweedse bakker. En een dag gezeild… als iemand voor mij ooit een zeiltripje kan regelen houd ik me van harte aanbevolen (wel met mooi weer), echt geweldig! Ook nog gesnorkeld, maar dat vond ik eigenlijk een beetje eng.
Ik kon niet te lang blijven plakken, en ben verder naar het Noorden gereden. Vlakbij Paihia liggen de Waitangi Treaty Grounds, tijd voor een Cultureel Intermezzo…

Rond 1100 arriveerden de eerste mensen in Nieuw Zeeland, waar ze precies vandaan kwamen is niet bekend. Dit zijn de hedendaagse Maori, waar ik al eerder over verteld heb. Een paar honderd jaar was er genoeg te eten (alleen vogels, Nieuw Zeeland heeft geen inheemse zoogdieren op wat vleermuizen na, maar er liepen hier vroeger reusachtige loopvogels rond, soort Pino’s uit Sesamstraat). Dat kon natuurlijk niet blijven duren, en met de toenemende competitie ontstonden er steeds meer Iwi, Maori tribes of gangs.
In 1642 kwam onze lieftallige landgenoot Abel Tasman al een kijkje nemen, maar dat verhaal bewaren we voor later. Vanaf 1769 kwamen er steeds meer Europeanen(met name Britten) naar Nieuw Zeeland. Ze leefden redelijk samen met de Maori , ruilden kennis en voedsel, en introduceerden wapens en ziekten. Met name de in eerste instantie scheve verdeling van de wapens zorgde voor veel strijd tussen de verschillende Iwi, de ‘Musket Wars’.
De Maori gaan langzaam maar zeker de voordelen van de Europese invasie inzien, en de Britten denken hetzelfde. In 1840 komen ze tot een deal, de Treaty of Waitangi, waarna Nieuw Zeeland onder het Britse koninkrijk valt. De Treaty heeft een Engelse en een Maori vertaling. Deze vertaling is niet altijd even zuiver, waardoor het voor de Maori niet al te voordelig heeft uitgepakt. In de Maori vertaling hielden de chiefs, de leiders van de tribes, bijvoorbeeld hun macht, in de Engelse vertaling vielen ze volledig onder het Britse koninkrijk. Dit heeft halverwege de 19^e eeuw tot verschillende oorlogen geleid. Vandaag de dag leven de Maori en Pakeha min of meer samen, soms geïntegreerd, en soms als twee verschillende culturen.

Na een bezoekje aan de Treaty Grounds was mijn doel het uiterste noorden van het Noordereiland, Cape Reinga, de plaats waar de Tasman Sea en de South Pacific samen komen. De leukste weg daar naar toe gaat over 90 Mile Beach, een 60 kilometer lang strand. Omdat ik dat Harry niet wilde aandoen, ben ik met een tour meegegaan. Het was om een of andere reden een beetje een suffe onderneming , maar ik heb met een cynische Engelsman de boel kritisch geanalyseerd. Na een traditionele en ietwat genante Maori begroeting hebben we heerlijk een uur over het strand gescheurd. Helaas was het voor het eerst sinds weken bewolkt, en bewolkt in Nieuw Zeeland betekent vijf meter zicht, dus ik moet het nog steeds doen met de ansichtkaarten. Het gaat om het idee. De Maori zien Cape Reinga als de plaats waar de zielen van de doden vertrekken op weg naar hun ‘spiritual homeland’. Ze glijden langs de wortels van een 800 jaar oude Pohutukawa boom (die stond verder dan 5 meter weg, dus weet niet hoe een Pohutukawa boom eruit ziet) de oceanen in.
Het volgende nachtje kamperen in de regen vond plaats in het bos met gigantisch grote Kauri bomen, waaronder Tane Mahuta, de Maori forest god, 51 meter hoog en tussen de 1200 en 2000 jaar oud, en Matua Ngahere, ‘The father of the forest’. Om Robert een plezier te doen ben ik mee geweest met een nachtwandeling op zoek naar een heuse kiwi (inheemse, zeldzame loopvogel), maar het eerste waar meneer de boswachter zijn zaklamp op richtte was een reusachtige, maar dan ook echt reusachtige spin. Die drie meter kon springen. Wat een feest. De kiwi hebben we alleen gehoord.
Toen was het wel weer tijd om iets nuttigers te gaan doen, dus heb net een week op een melkveehouderij gewerkt voor kost en inwoning. Viel een klein beetje tegen, heb eigenlijk nauwelijks een koe gezien en ben nu heel goed in onkruid wieden. Het is de afgelopen tijd heel droog geweest wat voor flink wat stress heeft gezorgd, en ik was helaas de enige wwoofer op het moment. Wat wel heel erg gaaf was, was een kayaktocht met twee andere boeren, werkers en familie, ’s avonds, met duizenden glow worms langs de rivier. Echt prachtig en stuk voor stuk hele aardige mensen.

Op moment van schrijven (21 december) is het hier de langste dag van het jaar, en bij jullie de kortste. Het kerstgevoel wil hier nog niet echt komen, maar ik zal het geheel in Kiwi stijl vieren met een bbq en biertje op het strand. Geniet van de kaarsjes en de sneeuw en elkaar, ik ga eens even een surfboard van onderen bekijken!