Maar toch nog, iedereen een ontzettend gelukkig Nieuwjaar! Ik hoop dat jullie het allemaal goed gevierd hebben! Ik zou zeggen, zet een kopje koffie en neem even pauze, dit wordt een lange.

Het lijkt alweer maanden geleden maar laat ik toch maar beginnen waar ik vorige keer gebleven was, Kerstmis. Met Maria Carey op de achtergrond en een kerstmuts op m’n hoofd ben ik naar Raglan gecruised, een surfdorpje aan de westkust. Het hostel was een paradijsje, midden in het bos met uitzicht op zee, vierpersoonskamers, hangmatten en allemaal leuke mensen. Het is een beetje nep om alleen maar te chillen in een surfdorp, dus er moest natuurlijk gesurft worden. Ik heb dapper geprobeerd mezelf overeind te houden maar bevond me toch significant meer onder de golf dan erboven, zelfs als ik helemaal niet probeerde te surfen. Gelukkig kon eigenlijk niemand er wat van.
De 24^ste heb ik een soort pre-kerstfeest gevierd met een groep die voornamelijk bestond uit Duitsers en Finnen, en een Canadees. De 25^ste was dus al het eten en onze drankvoorraad op, en hadden wij eigenlijk wel genoeg kerst gevierd, ware het niet dat het hostel een enorm diner tevoorschijn toverde. Kalkoen, ham, alle mogelijke bijgerechten, een onbeperkte wijn- en biertoevoer en ongeveer vijftien backpackers (vrijwel allemaal alleen aan het reizen), plus wat mensen van het hostel met aanhang. We hebben goed ons best gedaan en na het naar binnen werken van onmogelijke hoeveelheden voedsel, je weet immers nooit wanneer je weer goed te eten krijgt, zat iedereen een half uur voor pampus voor zich uit te staren. De rest van de avond hebben we ons dapper door de 60 flessen wijn heengeslagen. Misschien geven de foto’s een beter beeld, ik heb in ieder geval een geweldige kerst gehad!
De volgende dag de kilo’s en de katers eraf gesurft en met Petra, een Duits meisje, Antti, een Finse jongen en Jerome, Frans/Engelsman maar weer een viergangendiner bereid met al het eten dat we konden vinden.
Toen was het toch echt tijd om afscheid te nemen, dat is niet leuk aan reizen. Je leert zo veel mensen goed kennen in korte tijd maar het is altijd maar voor even, hoewel de kans best groot is dat je elkaar onderweg weer tegenkomt. Petra afgezet bij haar Wwoof-adres, Nora, het enige vervelende kind uit het hele hostel dat zich in m’n auto had weten te werken, er weer uitgewerkt na een paar km en met Antti verder gereden richting oosten. Weer genoten van een nachtje kamperen in de, hoe kan het ook anders, regen. De volgende dag heb ik Antti achtergelaten op een kruispunt om verder te liften, en ben ik begonnen aan mijn tocht rond de East Cape, een ruig, weinig bereisd stuk van Nieuw Zeeland. De weg is prachtig, maar helaas was het plotseling gigantisch aan het stormen. Mijn plan was nog twee nachten te kamperen, in de regen is nog te doen maar in de storm zag ik niet echt zitten. Gelukkig heb ik ergens een hostel weten te vinden en kon ik een dagje eerder terecht in het hostel wat ik voor Oud en Nieuw geboekt had.
Wederom een prachtig hostel in een leuk visserdorp. De wekelijkse fishing competition met aansluitende veiling, vissen van formaatje schaap, was net bezig, heb lekker mensen gekeken. In het hostel waren helaas bijna alleen maar stelletjes, niets mis mee maar ze zijn doorgaans een beetje saai (vooral de in grote getale aanwezige Duitse), en Sarah, een Nederlands meisje. Eigenlijk wilden we allebei weg voor Oud en Nieuw, de groep was gewoon niet leuk genoeg.
Samen dus op naar Gisborne, waar Rythm en Vines bezig was, een groot festival. Dat was idioot duur voor de laatste nacht, en volgens de dame bij de Information Site was er ook een feest in Mahia, op het strand. Wij lachend en vloekend door naar Mahia (het was inmiddels weer 30 graden, zomer doet het goed hier), waar behalve drie kleuters, vijf schapen en een groep dronken vijftienjarigen in de verste verte geen feest te bekennen was. Toen wij met onze fish and chips op een uithoek van een grasveld maar een biertje opentrokken sprong er wel een agent uit de bosjes met de woorden: ‘It’s gonna be a long night in our prison truck’. Zeer streng alcoholverbod, er schijnen nogal eens gevechten en opstanden uit te breken in dat gat. Wij waren inmiddels zo wanhopig dat we dat serieus in overweging hebben genomen, in de zin van het is weer eens iets anders. De camping was ‘vol’, lege plaatsen genoeg maar er waren teveel mensen die van de wc gebruik maakten (?!). Een half uur schelden later hebben we onze tent maar opgezet tussen de vijftienjarigen en een paar schapen in een weiland, zonder wc en douche uiteraard. De andere camping binnen gesneakt, er weer af gegooid maar toch weer naar binnen gelaten door een vriendelijke beveiliger omdat hij een beetje medelijden met ons had. Gelukkig maar, want uiteindelijk hebben we een groep gestoorde Kiwi’s gevonden waar we de rest van de nacht mee hebben gekletst, gezongen, gelachen en gedronken. Kampvuurtje gemaakt op het strand en de agenten weten te omzeilen, best rustig geslapen tot een schaap besloot m’n tent als ontbijt te willen, uiteraard uitgebreid van de wc en douche gebruik gemaakt op de ‘volle’ camping en toen was het 1 januari.
In plaats van rustig op de bank te gaan zitten had ik besloten dat het een goed idee was om 400 kilometer te gaan rijden, waarvan ongeveer 100 over gravel, op weg naar Lake Waikaremoana. Ik zou hier Bob en Shirley ontmoeten, mijn nieuwe Wwoof hosts. Ik was een beetje laat maar heb nog wel een lekker stukje vers gevangen forel genuttigd, en de volgende dag een tochtje over het meer gemaakt en Moa botten (die Pino’s) gezien in een grot.
Bob is een van de meest vriendelijke, warme, bijzondere mensen die ik ooit heb ontmoet. Shirley daarentegen is een chagrijnige, onvriendelijke, grommende, snauwende dikke zeug. Compenseert elkaar lekker. Ze leven een fijn leven met hun groentetuinen, palmboomkassen, varkens, kippen, honden en katten. Geld is onbelangrijk, de meeste spullen worden geruild. Het was een geweldige plek om te Wwoofen, in één week heb ik een klein beetje gewied, knoflook geoogst, water gehaald bij de rivier, een varken geslacht en verwerkt, tomatenplanten genogwat, hout bewerkt, 850 @#$%&*% hooibalen verplaatst (belangrijkste les van deze week, als iemand iets te doen heeft wat met hooibalen te maken heeft, heb ik iets belangrijkers te doen ergens anders), geslapen in een omgebouwde schoolbus, een week niet gedouchd (tekort aan water) maar gezwommen in de rivier, sushi gemaakt, een reusachtige happer (graafmachine) bestuurd, bier gebrouwen en gedronken, 27 vissen gevangen, schelpdieren gezocht en kittens geboren zien worden. Verder heb ik vooral Shirley en Darla, een Amerikaanse Wwoofer, genegeerd. Darla wist wat het onderwerp ook was, het binnen 10 seconden op zichzelf te projecteren. Zelfs toen ik zei dat er Nederlandse molens op het behang stonden, compleet met koe en knotwilg en alles, zei ze dat ze die in de US ook hadden.
Nu ben ik in Napier, een stad die in 1931 compleet door een aardbeving is verwoest. De hele stad is weder opgebouwd in een populaire stijl van die tijd, Art Deco. Overmorgen zeg ik even dag tegen Palmy en dan op naar het Zuidereiland! Het voelt als een heel nieuw land. Iedereen zegt dat het nog mooier is dan hier, dus ik ben benieuwd!

Liefs!