Kia ora!

Drie weken geleden alweer, de tijd vliegt voorbij! Ik hoorde dat in Nederland de tweede vorstperiode aan de gang is, nog even geduld en het is weer lente J. Weer superbedankt voor alle berichtjes en Kerst- en Nieuwjaarwensen, vind het nog steeds heel erg leuk om te lezen!

Ik bevind me inmiddels in Queenstown, ver weg van de monsoon en aardbeving die het Noordereiland teisterden. De overtocht naar het Zuidereiland was mooi, door de fjorden en met uitzicht op al de beboste bergen. Daar aangekomen zou ik direct doorgaan naar het Abel Tasman National Park, picture perfect, goudgele stranden, knalblauwe zee en een wandeltrack van 51 kilometer. Mijn plan was om vijf dagen te gaan wandelen/relaxen/kayakken, dus ik heb me met bepakking (eten, tent, kampeerspullen) door de watertaxi af laten zetten in het noorden van het park, Mutton Cove. Dichtbij de plaats waar ons aller landgenoot Abel Tasman in 1642 een poging heeft gedaan om als eerste westerling Nieuw Zeeland te ontdekken. De Maori stapten in hun kano’s en voerden een ritueel uit om te zien of het vriendschappelijk of vijandelijk was. Abel begreep dat niet helemaal en besloot op z’n trompet te blazen, wat de Maori als aanval zagen. Ze vermoordden de bemanning van de eerste kano, waarna Abel rechtsomkeert maakte, pas 200 jaar later was er opnieuw contact tussen Europa en Nieuw Zeeland.
De meeste mensen beginnen een stukje zuidelijker dan Mutton Cove, dus de eerste twee dagen ben ik bijna niemand tegen gekomen. Het kamperen was erg vermakelijk, iedereen kwam bij elkaar en ging eten ruilen en gezellig kletsen. Het lopen met bepakking ging goed, het was even wennen in het begin maar met een muziekje of wat gezelschap was het erg goed te doen, en haast had ik toch niet.
De derde nacht stond ik opeens alleen op een camping, en in een kwartier kwamen er vier random mensen voorbij die me vertelden dat het heel hard ging stormen en regenen, dus dat ik op moest passen. De camping was zo ongeveer op een klif direct aan zee aan de windzijde, en ik had al ondervonden dat mijn goedkope Warehouse tent niet bepaald bestand was tegen meer dan drie druppels water en een briesje. Heb dus flink met rotsblokken lopen sjouwen om alles te verzekeren. Uiteindelijk kwamen er gelukkig nog wel mensen (vier Israeliers die me direct ‘diner’ aanboden en met een gigantische pan noodles kwamen aanzetten), en bleek er helemaal niets aan de hand te zijn tot de volgende morgen, toen de hel losbarstte. Natte tent ingepakt en op naar het strand waar ik opgepikt zou worden om te gaan kayakken. Ik had al een flauw vermoeden dat kayakken niet zo’n goed idee zou zijn, maar niemand kon mij dat laten weten omdat ik geen mobiel bereik had. Heb vriendelijk geglimlacht naar de schipper van een voorbijkomende watertaxi, hij vertelde me dat alles gecanceld was en heeft me lekker bij het begin punt afgezet. Zou eigenlijk nog een dag lopen, maar ben direct doorgegaan naar Takaka in de Golden Bay. Daar heb ik een paar mooie korte wandelingen gemaakt, naar hele heldere waterbronnen, Farewell spit en een onwijs ruig strand. Takaka was hippie paradise dus ik ben daar drie dagen gebleven.
In Abel Tasman had ik Kevin en Lev, een Amerikaan en Israelier, ontmoet. Kevin reist met een motor en Lev is aan het liften, dus we hebben besloten samen de Westkust te gaan doen. Lev is prettig gestoord, hij heeft alle slechte muziek op m’n iPod feilloos gevonden, verkoopt nagelproducten in Australie en is verslaafd aan z’n waterpijp met appeltabak. Kevin is handig om bij je te hebben langs de ruige westkust, bijvoorbeeld als je besluit de achterbak van je auto dicht te knallen met de sleutels erin en de rest op slot...Eerste bestemming was de Nelson Lakes, mooi maar we hadden gezelschap van 60 miljard sandflies, kleine vliegjes die steken en gigantisch jeuken. Gewapend met insect repellent, pet, capuchon, zonnebril, sjaal en waterpijp hebben we de avond overleefd, maar niet echt van harte. Daarna verder naar het zuiden gegaan, de mooiste zonsondergang die ik ooit heb meegemaakt gezien in Hokitiki, een reusachtige kiwi gemaakt van wrakhout (zie foto’s), gletchers gezien, de Montheiths brouwerij bezocht, rondje gelopen om een meer dat zo glad was als een spiegel, compleet weggeregend in het bruisende Haast (maar niet heus, niets te doen daar maar iedereen leek er te willen overnachten), 50 km heen en 50 km terug gereden voor legendarische fish and chips, een dag gemountainbiked (leuk!), nog een keer 50 km heen en 50 km terug gereden over gravel en door 20 riviertjes voor een wandeling die we niet gedaan hebben omdat het weer begon te regenen, goed gegeten ( de mannen koken) en bijna de hele weg gekampeerd.
Nu zijn we dus in Queenstown, Kevin en Lev zijn zich op dit moment van een brug af aan het werpen en ik ben even orde op zaken aan het stellen. Morgen scheiden onze wegen zich weer, ik ga namelijk een andere meerdaagse track doen in Fjordland, de Milford track, een hele beroemde wandeling van 4 dagen. De weersvoorspellingen zijn desastreus dus ik weet nog niet helemaal of ik er zin in heb, maar we zullen zien.

Nog maar 6,5 week en ik ben alweer thuis, ik zal proberen de zomer weer mee terug te nemen!

Liefs!

p.s. Ik ben bijna door m'n fotoruimte heen, dus als jullie het leuk vinden, wees welkom om wat ruimte te doneren;). Niet allemaal tegelijk, een keer is genoeg!